Jenenge alangan, wis distater bola bali. Jupiter e tetep macet. Stater elektrikke nganti bengek, yo tetep ora gelem murup mesine. Mbak’e ganti mancal stater gejrot. Tetep wae motore mrengkel. Bola bali, ora dadi gawe. Isin campur mangkel. Akhire mudhun seko motore. Distandar trus ndhodhok milang milingi mesine motor. Mbuh asline mudheng mesin opo ora. Sing penting isoh ngilangi grogi lan isin. Panggih rada ora kepenak atine. Gara-gara mlepek banyu, motore macet. Ngono pikire. Karo ngunjuk ke kathok kolore, mlaku nyedhak. Karepe menehi pitulungan.
“Macet, Mbak?”, ngono le takon basa basi.
“Inggih, Mas. Mboten ngerti kenek nopo. Wau enjing badhe mriki mboten rewel kok.”, karo ngadhek mbukak helm, Mbak Tyas njawab.
“Lenggah mrika sek. Tak benerke mriki.”, dadi pahlawan critane bocah iki.” Paling busine kenek banyu, Mbak.”
Ora njawab, Mbak Tyas mlaku maring kursi tunggu maneh. Ngelap keringet, klambine biru enom lengen dhawa katon teles lengene. Sumuk kekeselen anggone nggejrot stater opo grogi, ora mudheng. Lungguh, karo nepuk-nepuk rok jeans biru dongker sing dienggo. Modis, serasi…njur Panggih ngeleg idhune. Kampret!!!
Jenenge Jupiter MX, arep nyopot busi wae kudu mretheli body. Rada ruwet. Nanging Panggih bocah kere aktif. Mung disongkel sithik, ora perlu mbukak kabeh bodyne, yo iso iso wae bocah iki. Lha kae kabel busine wis katon,mbatine. Dicopot kabel busine, bener rada teles. Disebal sebul, saking panase abab cangkem ra tau sikatan iso nganti garing, njur dilap nganggo kaos kerjane. Kabel busi nek wis sowak rada wedhi banyu. Ngono sering dadi penyebab motor macet bar dicuci. Di enteni sak wetara. Banjur dipasang maneh, distater pisan, during murup, pindho mesine wis mulai mancing, bar distater ping telu, mesine gek gelem nyaut. Nggereng banter, mantep. Marem koyo atine Panggih. Beres. Settang gas tetep dimainke, kebul putih metu seko knalpotte. Kelebon banyu uga kayane mau.Dipasang maneh bodyne sing setengah dicongkel mau trus ditrapke. Rampung. Mbak Tyas ngemat ke wae, raine sing mau katon kecut saiki mulai rada adem.
“Pun beres, Mbak!”, Panggih separo mbengok ngimbangi suara motor. Mbak Tyas mesem, masang helm banjur menyat nyedhak.
“ Gara garane kabel le sowak kenek banyu, Mbak.”, teruse.” Iki lho kabel busi ne wis rantas, kawate meh kethok kae…”. Karo macak teknisi motor nganti lali boso Panggih njelaske. Mbuh mudheng opo ora..Mbak Tyas mung manthuk-manthuk.
“Nyuwun ngapunten, Mas, ngrepoti.”. Mbak Tyas kagol.
Panggih ngeculke settang motor, Mbak Tyas tanggap age age nahan tarikan gas motore ben ora macet maneh. Sengojo opo ora Mbak Tyas nyekel epek-epek tangan tengen ne Panggih. Panggih kaget, nanging rada pakewuh uga, age-age nyibat ke tangan.
” Pamit rumiyin.”, gigi siji dilebokake, Mbak Tyas banjur menyat karo mesem. Panggih tambah gedhe endase.
“Mangga, Mbak…”. Panggih mbalik maring cucian.Mlaku alon-alon rada jinjit,ngambu tangane tengene karo rada pamer untu, lambene sing ireng ngglayem…” Wangi he.he..tapi aku rak mung anak bakul apem..”. Kebacut..kebacut!!!!