Sadermo Ngupoyo Upo

Karo ucek-ucek mata sing ijih beleken, Panggih menyang kamar mandi. Raup sak cukupe, banjur andukan. Ora tau sikatan katone bocah iki.

“Mak, nyong mangkat kie..ndak telat maneh”, ujare karo nyaut apem.
“Tumben temen jam 6 wis mangkat siro?”, Mak’e Panggih takon marang anake nyambi nggoreng mendoan.
“Bos se mucu-mucu nek nyong mangkate telat”
“Sarapan sek po? Kie wis tak goreng ke mendoan, sega turahan kenduren mau bengi isih ana”
“Wis ora usah, wis tak langsung mangkat bae lah”
“Mamake wis reka-reka gawe lawuh, malah ngeblas, jan bocah!!!”
“Wis Mak, ora usah, nyong wis mangan apem nang meja”

Mak’e Panggih kaget, “Woo, kuwe apem arepe didol. Lha barang dagangan kuwe malah mbok pangan,bocah gendheng!!”
“Alah, anake mung njaluk siji wae ko..uthil temen si ya?”, Panggih mancal pit onthele karo camuk-camuk lambene mangan apem. “Mangkat Mak!!”
continue reading…

Jenenge alangan, wis distater bola bali. Jupiter e tetep macet. Stater elektrikke nganti bengek, yo tetep ora gelem murup mesine. Mbak’e ganti mancal stater gejrot. Tetep wae motore mrengkel. Bola bali, ora dadi gawe. Isin campur mangkel. Akhire mudhun seko motore. Distandar trus ndhodhok milang milingi mesine motor. Mbuh asline mudheng mesin opo ora. Sing penting isoh ngilangi grogi lan isin. Panggih rada ora kepenak atine. Gara-gara mlepek banyu, motore macet. Ngono pikire. Karo ngunjuk ke kathok kolore, mlaku nyedhak. Karepe menehi pitulungan.

“Macet, Mbak?”, ngono le takon basa basi.

“Inggih, Mas. Mboten ngerti kenek nopo. Wau enjing badhe mriki mboten rewel kok.”, karo ngadhek mbukak helm, Mbak Tyas njawab.

“Lenggah mrika sek. Tak benerke mriki.”, dadi pahlawan critane bocah iki.” Paling busine kenek banyu, Mbak.”
continue reading…

Rampung anggone ngelapi body, Panggih njur ngresiki njero mobil. Ngelap jok, dashboard sak karpete sisan. Ora sengojo, pas nyedot debu nggo vacuum, Panggih weruh liontin kalung neng ngisor kursi penumpang ngarep. Dijupuk, di ilang ilingi, walah asli po ra kiye berliane, mbatine. Nanging ngelingi wasiate swargi bapake, supoyo ora njupuk barange liyan kang dudu milike, Panggih leren anggone ngresiki CRV ne. Njur mlaku nyedhak sing nduwe CRV.

“ Niku, Pak saya nemu liontin di mobilnya bapak.”, Panggih nduduhake liontine.

“Wah, akhirnya ketemu juga, Ma!”, wong kuwi malah ngomong ora nggape Panggih, njawil-njawil bojone saking senenge.
continue reading…

“Mas, pun bikak..? Badhe nyuci motor.”, suara wong wedhok ngagetke Panggih lan Pardi. Jalaran ijeh penak anggone tongkrongan.
“Pun bikak, Mbak”, Pardi njawab sak kenane.
“Jatahmu telesan Nggih!!!”, teruse Pardi.

Panggih ora cekat ceket anggone ngadheg. Rada mendelik matane anggone ngemat ke bocah wedhok kuwi, jebul Mbak pemda sing telung dina kepungkur nyuci neng kene, nek ora kleru jenenge Rustriningtyas. Karo mbuang tegesan rokok’e, Panggih nuntun Jupiter MX abang sing biasane yo di enggo Mbak pemda mlebu maring tempate nyuci.

“Pinarak kene, Mbak”, Panggih mbukak omongan.
“Nggih, matur nuwun”, Mbak pemda ne njawab alon.
“Mbak’e kenal kula? Kok ngertos jeneng kula?”. Raine Panggih sing kebak kukul mengkerut gumun. “Leres, jeneng kula, Panggih. Panggih Raharja.”, teruse.
Mbak pemdane ora nyuara, ora nyaut babar blas, senajan krungu Panggih ngomong. Amung raine katon gumun lan kebak pitakonan. Mikire, bocah lanang kukulen kuwi waras apa ora kok dumadakan ngenalke jeneng. Lha sapa sing takon?.
continue reading…